2010-03-12 16:05:20
Ангийн андуудаа ойрд ихэд санаж, дотроос оюутан цагийн өдрүүд сэрэх шиг болов. Миний ангийнхан утга зохиол нийгмийн ажилтны дээд сургуулийн түүхэнд байгаагүй ховор анги ховор хүмүүс ховор андууд байсан. Бид ямар их азаар нэг ангид цугларч чадаа вэ. Энэ сургуулийн босгыг алхаад хамгийн түрүүнд найзалсан хүн минь Н.Батдэлэг гэж нутгийн минь залуу байлаа. Тэр их сайн хүн юи уг нь. Гэхдээ дотор нуугдах жижигхэн муу занг хэн нэг нь илүү дэврээчихгүй л бол. Нэгдүгээр крусын хоёрдугаар семестерт манай ангийнхан жинхэнэ нэг анги шиг болж эхэлвээ. Уйлж дуулах, ууж идэх, тэмцээн уралдаан гээд л бүх л зүйлд бид нэг цул байж чадсан. Ш.Хатанбүүвэй, Б.Энхбаатар, Ж.Оргил, Ж.Отгонмягмар, Энхтуяа, Мандах, Баяржаргал, Б.Болормаа тэгээд би. Бид хэд бол Утга зохиол нийгмийн ажилтны дээд сургуулийн УЗА-4-р ангийш төгссөн нөхөд. Бид хэд энэ сургуулийн удирдлагын хамгийн хайртай бас хамгийн их үзэн яддаг оюутнууд байсан байх. Муу, сайн бүх л зүйлд манлайлагч байлаа. Хэн урлагийн наадам, спортын наадамд түрүүлнэ. Тэр нь манай ангийнхан. Хэн архи ууж захирал багшийн нулимсыг барна. Тэр бас л манай ангийнхан. Ангийнханыгаа их санах юм аа. Бид амьдралын нугачаанд хавчуулагдсан уу, хатуу хүтүүд нухлагдсан уу эсвэл зүгээр л нэгнийгээ санахаа байсан уу уулзаж чадахгүй л явна.
"Ангийн андуудаа санах юм аа" цааш унших »
"Ангийн андуудаа санах юм аа" цааш унших »
ßðóó íàéðàã÷, ÿðóó íàéðàã øèìòýí ñîíèðõîã÷äûã íýãýí òàíõèìä öóãëóóëæ ÷àäñàí “Õóëàíãèéí ¿äýø” öýíã¿¿í ÀÑÀ öèðêò áîëëîî. Òîãëîëòûã íýýæ Ìîðèí õóóðûí ÷óóëãà ýðõýìñýã àÿëãóó òîãëîæ, õºòëºã÷, ÿðóó íàéðàã÷ Ø.ÿðáàçàð òàéçíàà ãàð÷ èðñýí þì. Òýðáýýð “Õóëàíãèéí ¿äýø” íàéðãèéí öýíã¿¿í çîõèîæ, ÿðóó íàéðàã÷, ø¿ëýãò õàéðòàé ¿çýã÷äèéã óóëçàõûí øàëòãààí ìýòãýñýí ýðõýì íàéðàã÷ Ö.Õóëàíä áàÿðëàñíàà èëýðõèéëæ, ò¿¿íèéã õ¿íäýòãýí èðñýí çî÷äûã òàíèëöóóëñàí þì. “Õóëàíãèéí ¿äýø”-èéí õ¿íäýòãýëèéí øèðýýíä çàëàðõààð Àðäûí óðàí çîõèîë÷ Ò.Ãàëñàí, Ø.Ñ¿ðýíæàâ, Ï.Áàäàð÷, Ä.Öîîäîë, Ñî¸ëûí ãàâüÿàò ç¿òãýëòýí Ä.Óðèàíõàé, Ã.Ìýíä-Îî¸î, Ö.×èìýääîðæ, Æ.Ñàðóóëáóÿí
Цонхон дээр чинь сар болж хоноё
Нэг сэхээ ороод харвал ажил тарах цаг болжээ. Цүнхээ шүүрч аваад жигтэйхэн яаруу гарч автобусны буудал орсоны дараа юунд тэгтлээ яарсандаа өөрөө өөртөө гайхав. Намайг хүлээсэн хүн тэнд байхгүй. Бүр ганц ч хүн байхгүй байхад юундаа тэгтлээ яарсан юм бол оо. Бороо орохын өмнөх нам гүм байдал. Бараан үүлээр нүүрээ нуусан тэнгэр. Тэр үүлс тэнгэрт биш миний сэтгэлд нүүгээд байх шиг. Бороо ороосой тэгвэл ханатлаа уйлж сэтгэлээ онгойлгохгүй юу. Яагаад ч юм бороо асгарсан ч хамаагүй гэртээ харин харьтал шалба норж алхмаар санагдав. Тэнгэрийн хаяанд үе үе цахилгаан гялбах нь заримдаа миний дүрсхийн уурлахтай адил юм шиг. Би ерөөсөө ертөнц бололтой. Тэнгэр бүрхэхээр гуньдаг. Бороо орохоор уйлмаар санагддаг юм шиг байна. Хотын замаар машинууд хурдлан давхиж, хажуугаар шүхэр дор эрхлэн нялхрах амраг хосууд өнгөрнө. Харих замд тааралддаг жигтэйхэн чамин хийцтэй шилэн байшингийн цонх нулимсаараа нүүрээ угаахаар бороо хүлээх мэт халтартсан харагдана. Бороо ядаж дуслаасай. Хүлээх тусам уддаг болзооноосоо хоцордог амраг шиг минь энэ бороог уу. Уг нь би бороонд норох дургүй л дээ. Өнөөдөр яагаад ингэтлээ ангасан газар, хатсан цэцэг шиг бороонд норохыг хүсээд байгаагаа ерөөсөө ойлгохгүй юм.
Цөөрөмд эрхлэх сарыг сандчааж